Ailem Bir Çiçek

 



AİLEM BİR ÇİÇEK

    Bir varmış, bir yokmuş, kimsenin bilmediği zamanlarda, develer tellal, pireler berber iken güzel bir aile yaşarmış.

    Bu ailenin Bilge adında bir ninesi, Mercan kız, Nardaniye Hanım ve Kırkkız adında üç torunu varmış. Günlerden bir gün, Kırkkız yolda kaza geçirmiş ve sakatlanmış. Ailesi ona çok üzülmüş. Her türlü doktoru çağırmışlar ama hiçbir doktor çare bulamamış.

   Doktorlar, “Bu yaraya deva, Karanlıklar Diyarı’ndaki Tepegöz’ün gözyaşıdır.” demişler. Bunun üzerine aile, uzun bir yolculuğa çıkmış.

     İlk önce karşılarına Şahmeran çıkmış. Çok korkmuşlar, fakat Şahmeran onlara yol göstermiş. Fareler Diyarı’ndan bahsetmiş, onlar da oraya gitmişler.

    Daha sonra karşılarına yedi başlı ejderha çıkmış. Tam onları yok edecekmiş ki Tuğba adındaki bir peri gelmiş ve onları Karanlıklar Diyarı’na götürmüş. Orada Tepegöz’ü bulmuşlar. Tepegöz devasa büyüklükteymiş; onlardan kat kat büyük!

    “Onunla nasıl iletişim kuracağız?” diye düşünmüşler.

   Sonra Bilge nine, Nardaniye Hanım’a verdiği Gülme tozunu Tepegöz’ün üstüne serpiştirmiş. Tepegöz kahkahalarla gülmüş, gülmüş, gülmüş… Ama yine de bir damla bile gözyaşı dökmemiş.

    Bu kez, ak sakallı dedenin Mercan Kız’a verdiği Ağlama tozunu dökmüşler. Tozu yiyen Tepegöz sinirlenmiş, bağırmış, kükremiş; fakat yine ağlamamış. Sonunda:

    “En iyisi neden geldiğimizi anlatalım.” demişler.

    Mercan konuşmaya başlamış. Kardeşinin nasıl kaza geçirdiğini, ne kadar acı çektiğini, ailecek neler yaşadıklarını bir bir anlatmış. Sonra Nardaniye Hanım söz almış:

    “Ailemiz bir çiçektir, ama asla solmayan bir çiçek!” demiş.

    Tepegöz bu sözleri duyunca çok duygulanmış ve ağlamaya başlamış. Gözyaşları o kadar çok akmış ki koca kazanlar dolmuş taşmış. Aile hemen gözyaşlarını alıp evin yolunu tutmuş. Eve vardıklarında doktorlar gözyaşını Kırkkız’a içirmiş ve o anda Kırkkız iyileşmiş!

    O günden sonra onların dilinde bir söz kalmış:

    “Aile bir çiçektir, ama asla solmaz.”


Seslendiren
Aydın Coşkun
Türkçe Öğretmeni


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı