Ailenin Renkleri

 


AİLENİN RENKLERİ

    Bir varmış bir yokmuş… Kaf Dağı’nın ardındaki küçük bir köyde, birbirinden çok farklı ama kalpleri bir o kadar güzel dört kardeş yaşarmış.

    Mira’nın gözleri görmezmiş… Aras hiç duyamazmış… Lila zihinsel olarak diğerlerinden biraz daha gerideymiş… Son kardeş Talu ise üstün zekâlıymış. Bu dört kardeş birbirinden farklı olmalarına rağmen aileleri onları çok sever, birbirlerinden hiç ayırmazlarmış.

    Günlerden bir gün, köyün bilgesi aksakallı dede çocukları yanına çağırmış:

    — Çocuklar, bana ailenizin sizin için ne ifade ettiğini söyleyebilir misiniz? Cevaplarınıza göre size küçük bir sürprizim olacak. Tulpar size mağaraya kadar eşlik edecek, demiş.

    Çocuklar çok düşünmüşler ve sırayla konuşmaya başlamışlar.

    Lila: “Aile çiçek gibidir.”

    Mira: “Aile fener gibidir.”

    Aras: “Aile yapboz gibidir.”

    Talu: “Aile ağaç gibidir.”

    Bunun üzerine efsanevi kanatlı at Tulpar onları mağaraya götürmüş. Mağaraya girdiklerinde sihirli bir şey olmuş: Çocukların sözleri birer birer gerçek olmuş.

    Rengârenk çiçekler Lila’yı sevgiyle sarmış. Mira’nın önünde parlayan ışıklar yolunu aydınlatmış. Aras’ın çevresinde yapboz parçaları uçuşup bir araya gelmiş. Talu’nun ağacı ise büyüyüp herkesi koruyan kocaman bir gölgeye dönüşmüş. Tıpkı onların aileleri gibi… Birbirlerini tamamlayan, saran, yol gösteren ve koruyan bir aile… Böylece dört kardeş, ailelerin insanı nasıl tamamladığını, onların ne kadar değerli olduğunu yeniden anlamış. Her biri sevinçle ailesine kavuşmuş.

    Ve o günden sonra ülkede herkes şunu bilmiş:

    Aile bazen bir çiçek, bazen bir ışık, bazen bir yapboz, bazen de gölgesiyle koruyan bir ağaçtır.

 

Yazan ve Seslendiren
Hatice Nehir KOÇ
Proje 1


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı