İsmet'in Aile Sevgisi


 


İSMET’İN AİLE SEVGİSİ

   Kedilerin sabahları öttüğü, elma ağaçlarından patateslerin düştüğü bir masal devri yaşanmış. Bu masal devrinde dünyanın bir köşesinde yaşayan İsmet de varmış. İsmet’in gözleri görmüyormuş ve ailesini hiç sevmezmiş. Kardeşlerine bağırır, büyüklerine saygısız davranırmış. Çoğu zaman da evde olmazmış. Ailesi İsmet’in bu durumuna çok üzülürmüş.

   Bir gün dünyanın diğer köşesindeki Şahmaran, İsmet’e bir ders vermek istemiş. Ayın on dördü olunca gece aya kuyruğunu uzatmış ve:

    Gecelerin beyaz güneşi Ay, bu gece İsmet’in kulağına şunu fısılda:

-Kaf Dağı’nın tepesinde büyük bir hazine var. Sabah yola çık ve o hazineyi bul, demiş.

    Ay da İsmet’in kulağına bunu fısıldamış. İsmet, kediler daha ötmeden hazırlanıp Kaf Dağı’na doğru yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş. Sonunda Kaf Dağı’nın eteklerine ulaşmış.

    Bir süre sonra karşısına bir kurt çıkmış. Kurt:

-Merhaba genç, nereye gidiyorsun? demiş.

    İsmet:

-Kaf Dağı’nın tepesine gidiyorum, demiş.

    Kurt:

-Dikkatli ol, bu yollar çok tehlikeli, diye uyarmış.

  İsmet yoluna devam etmiş. Ağaçlardan koşarak kaçmış, hipersalyangozları onu kovalamış, batı rüzgârları onu gıdıklamış. Sonunda İsmet Kaf Dağı’nın tepesine ulaşmış.

    Tam o sırada kulağına bir fısıltı takılmış:

-Olduğun yeri aileni sevdiğin kadar kaz.

    İsmet hemen başlamış kazmaya. Bir metreden daha az kazmış toprağı ama hiçbir şey bulamamış.

    Tam o sırada bir fısıltı daha duymuş:

-Aileni sevmen gereken kadar kaz.

    İsmet birkaç metre daha kazmış. Yine bir hazine bulamamış. Bir süre daha kazmış. Yerin yaklaşık altı metre derinliğine geldiğinde küçük bir sandık bulmuş. Çok heyecanlanmış. Hemen sandığı açmış, etrafa güzel bir koku yayılmış.

    Sonra şöyle bir ses duymuş:

-Aile en büyük hazinedir.

    İsmet hatasını anlamış ve evine geri dönmüş. Ailesi İsmet’i çok merak etmiş. İsmet onlara başından geçen her şeyi anlatmış ve özür dilemiş. Bundan sonra da birlikte mutlu bir şekilde yaşamışlar.

    Gökten üç elma düşmüş: Biri ailesini seven İsmet’in başına, Biri masalı anlatanın başına, Diğeri ise dinleyenlerin başına düşmüş.

 

Yazan ve Seslendiren
Yusuf Taha Biçici
Destek 3


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı