Keloğlan ve Annesi

KELOĞLAN VE ANNESİ

    Bir varmış, bir yokmuş…

    Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellal iken, pire berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Biz de Keloğlan’ın masalına başlayalım.

    Günlerden bir gün Keloğlan, azığı omzunda, gönlü ferah, kendi hâlinde köy yolunda geziyormuş. Derken yol kenarında sırtını bir taşa dayamış, rengi solmuş bir adam görmüş. Keloğlan merak edip adama yaklaşmış:

    -Hayırdır amca, neyin var? diye sormuş.

    Adam da, Galiba başıma güneş geçti, bir de çok acıktım, demiş. Keloğlan bunu duyunca, anasının cebine koyduğu yiyecekler aklına gelmiş. Hiç düşünmeden azığını ikiye bölmüş, yarısını adama vermiş. Adam teşekkür etmiş, Keloğlan da yoluna devam etmiş.

    Biraz ötede, sıcağın altında dili dışarı sarkmış bir köpekle karşılaşmış. Keloğlan hemen etrafa bakınmış, serin bir gölge bulmuş, köpeği oraya götürmüş. “Şimdi buna ne etsem?” diye kara kara düşünürken bu kez annesinin verdiği su gelmiş aklına, hemen kendi susuzluğunu giderecek kadar içmiş, kalanını da köpeğe vermiş. Bir güzel başını okşamış, sonra yoluna devam etmiş.

    Hava kararmaya başlayınca Keloğlan, “Hadi bakalım, ev yolu göründü,” demiş. Yolda karşısına dalları meyve dolu bir elma ağacı çıkmış. Dayanamayıp ağaca tırmanmış, bir elma koparıp afiyetle yemiş. Derken elleri yapış yapış olmuş. Hemen annesinin koyduğu mendil gelmiş aklına; ağzını yüzünü silmiş, tertemiz etmiş.

    İşte o zaman Keloğlan durmuş, düşünmüş:

    -Anam, sanki bugün başıma gelecekleri bilirmiş gibi her şeyi koymuş cebime. Yoksa anam sezmiş miydi bunları? Diye düşünürken birden karşısına Erlik han çıkmış.

    - Bu kadar iyilik ettin ne buldun, bak şimdi aç ve susuz kaldın, demiş ve onu sihirili sözlerle kötü yola çekmeye çalışmış. Keloğlan da:

    - İyilik yapmak her kula nasip olmaz, ayrıca karşılıkta beklenmez demiş. Demiş demesine ama işin içine sihir girince aklı bir anlık karışır gibi de olmuş.

    Tam o anda yardım ettiği ak saçlı, ak sakallı  adam, beyazlar içinde görünmüş, yanında da diğer yardım ettiği köpek varmış ama şimdi daha bir güzel, kocamanmış. Keloğlana yardım etmişler ve onu Erlik Han’ın elinden kurtarmışlar.

    - İyilik karşılıksız yapılır ama elbet bir karşılık bulur, demişler ve ortadan kaybolmuşlar.

    Keloğlan ne olduğunu anlamaya çalışırken eve doğru yola koyulmuş. Olan biteni bir bir anlatmış annesine. Anam,”demiş, Bunları nereden bildin? Annesi gülümsemiş: Oğlum, demiş, ben geleceği bilmem. Ama insan, ihtiyaç sahibine rastlayabilir diye koydum. Allah ihtiyaç sahiplerine yardım edenin yanında olur, onu korurmuş. Senin iyilik yapmana vesile olduysam ne mutlu bana.

    Keloğlan o gün anasının elini öpmüş, gönlünden bir söz geçirmiş:

    “Ben büyüyene kadar da büyüdükten sonra da anamı, ailemi hiç üzmeyeceğim.”


Yazan ve Seslendiren
Mert Bayazıt
BYF-2

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı