Keloğlan ve Çocuk


KELOĞLAN VE ÇOCUK

    Bir varmış, bir yokmuş, Keloğlan ve annesi Kaf Dağı’nda çok huzurlu bir hayat sürüyorlarmış.

    Keloğlan, keçileri Kaf Dağı’nda otlatmaya çıkarmış. Aradan saatler geçmiş, keçiler doymak bilmiyormuş ve Keloğlan’ın uykusu gelmiş. Keloğlan, bir ağacın dibine yatmış, gökyüzüne bakarken çok uykusu olduğundan dolayı gözleri kapanmış.

    Keloğlan uyurken, kulakları duymayan bir çocuk, bir keçiyi alıp gitmiş ve keçi ise o sırada tüm gücüyle bağırıyormuş. Keçinin sesine uyanan Keloğlan, hemen keçileri ahıra bırakıp, diğer keçinin sesinin geldiği yöne doğru koşmaya başlamış.

    Keloğlan az gitmiş uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ses yaklaşmış Keloğlan süt sağma sesleri duymuş. Hemen duyduğu yöne doğru koşmuş. Keçiden süt sağan çocuğu görünce ona sormuş:

    -Neden benim keçimi alıp süt sağmaya başladın?

    Çocuk ise şöyle cevap vermiş:

    -Ne diyorsun, anlamadım, çünkü ben duyamıyorum.

    Keloğlan çok zeki ve bilgiliymiş. Çocuğun duyamadığını ve işaret diliyle anlaşmaya çalıştığını fark etmiş, kovayı keçinin sütüyle doldurup çocuğa vermiş. Çocuk sevinçle süt içerken, Keloğlan keçiyi ahıra bırakıp evden kalem ve birkaç kâğıt almış.

   Tam çocuk giderken, Keloğlan ona oturmasını işaret etmiş. Çocuk oturmuş ve Keloğlan kâğıda nerede yaşadığını ve ailesinin kim olduğunu yazmış. Çocuk ise, evinin olmadığını, bir mağarada yaşadığını ve ailesinin birkaç yıl önce vefat ettiğini söylemiş. Keloğlan, kağıdın arkasına Beni takip et yazmış.

    Keloğlan, çocukla birlikte eve gelmiş ve annesine olayı anlatıp:

    -O bizde kalabilir mi?” diye sormuş.

    Annesi de bunu kabul etmiş. Bir gece, herkes uyurken Keloğlan yıldızları izliyormuş. Birdenbire karşısına ak sakallı bir dede çıkmış ve Yaptığın iyilikler için, benden ne dilersen dile, demiş. Keloğlan ise:

    O çocuğun artık duymasını istiyorum, demiş. dede bu dileği yerine getirmiş. Sabah olduğunda Keloğlan, çocuğun yanına gitmiş ve ona bir şeyler söylemiş. Çocuk artık duyabiliyormuş ve ikisi de çok mutlu olmuşlar,

    Sevinçten havalara uçmuşlar. Annesi de çok mutlu olmuş ve Keloğlan, çocuğa sormuş: “Senin adın ne?” Çocuk ise, “Benim adım Hüseyin,” demiş. Ayrıca çocuk, şunu da eklemeyi unutmamış:

    -Aile çiçek gibidir, çünkü güzel kokar, sizin eviniz bana gerçek bir yuvanın nasıl göründüğünü, nasıl koktuğunu öğretti, teşekkür ederim.

    Keloğlan ve anası Hüseyin ile beraber huzurlu bir hayat sürmeye başlamış. Gökyüzünden üç elma düşmüş: biri anlatana, biri dinleyene ve biri de masaldaki kahramanların başına düşmüş.


Yazan ve Seslendiren
Kaan Ketizmen 
Destek 3


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı