Su İyesi ve Deli Oğlan

 


SU İYESİ VE DELİ OĞLAN

    Günlerden bir gün, Kaf Dağı’nın arkasında, karanlık diyarların başında, herkesin anne babasına acınarak bakıldığı, delilerden de öte bir Deli Oğlan yaşarmış.

    Deli Oğlan, kimsenin gitmeye cesaret edemediği o karanlık diyarı keşfetmeye karar vermiş. Akşam saatlerinde valizini toplayıp evden kaçmış. Tabii ki anne ve babası bunu duyunca ağlamaktan kendilerini alamamış.

    Oysa köy halkı:

    İyi ki gitti, başımıza iş açardı, o deli, diye düşünüyormuş. Onlar şöyle dursun biz gelgelelim deli oğlanımıza.

    Deli Oğlan gittikçe ilerliyormuş, karanlık diyarın derinliklerine doğru. Sonra Deli Oğlan, bir aynayla karşılaşmış. Deli Oğlan, bir dinlenip saçımı başımı düzelteyim, sonra dönerim, diye düşünmüş. Tam valizinden tarak çıkarıp saçını düzeltmeye çalışırken, aynadan bir el uzanmış ve Deli Oğlanı aynanın içine doğru çekivermiş. Bizim Deli Oğlan dayanamayıp bayılmış,

    Deli Oğlanın bayıldığını gören Su İyesi, kendini suçlu hissetmiş. Fakat Deli Oğlan’ı yaşadığı Deniz Kızı diyarına götüremezmiş, çünkü insanların bu diyara girmesi yasakmış. Mecbur, Deli oğlanın ayılmasını beklemiş, bu çok uzun sürmemiş.

    Bizim Deli ayılınca Su İyesi, Deli’den özür dilemiş, fakat Deli bunu kabul etmemiş. Bir şart sunmuş: Şartı, tekrar eski ailesinin yanına dönebilmekmiş. Su İyesi bunu kabul etmiş ve deniz kızı diyarı başkanı olan annesinin yanına gidip olanları anlatmış. Yardım istemiş.

    Bununla ilgili bir sihir tüpü istemiş, annesi ilk başta vermek istemese de sonra ısrarlarına dayanamayıp kabul etmiş ve tüpü vermiş. Su İyesi hemen sihri yapıp Deli Oğlan’ı evine göndermiş. Tabii ki Deli Oğlan hemen anne babasının yanına gitmiş ve güzelce kucaklaşıp sarılmışlar.

    İşte bizim delinin, “Aile bir ağaç gibi, birbirine bütünleşen kişilerden oluşur” sözünü anlamaması bu şekilde sonuçlanmış, halen anlamış mıdır emin değiliz sonuçta adı üstünde…

    Gökten üç elma düşmüş: biri masalı yazanın, biri masal karakterinin ve diğeri de masalı okuyanların başına!


Yazan
Behice Sema Kilit
BYF-1

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı