Üç Kardeş


 

ÜÇ KARDEŞ

    Bir varmış, bir yokmuş…

   Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal iken; annem beşiği tıngır mıngır sallarken, babam beşikten düşmesin mi? Biz de bir masala başlayalım mı?

  Buralardan çoook uzak bir ülkede mutlu bir aile yaşarmış. Bu ailenin üç çocuğu varmış ve bu çocuklar sık sık kavga ederlermiş. Kardeşlerden birinin adı Melek, diğerinin adı Semiha imiş. Semiha çok zekiymiş. Onlara Tarık adında bir kardeş daha eşlik edermiş. Tarık güzelliği ve yüzmeyi seven, neşeli bir çocukmuş ama kardeşleriyle sık sık kavga edermiş. Aslında Tarık kavga etmeyi sevmezmiş, zekâsıyla onları sakinleştirmeye çalışırmış.

    Bir gün Semiha:

    “Git ya, bıraktım seni, gıcık edelim Melek’i!” demiş.

    Melek ise:

    “Güzellik kimin için? Kimseyi rahatsız etmeye hakkımız yok.” diye cevap vermiş.

    Kardeşlerin babası, Padişah Yıldızhan’mış. Babaları bir gün uzak diyarlara gitmiş üstünden günler, aylar geçmesine rağmen hiç geri dönmemiş.

    Çocuklar, bahçede oynarken istemeden büyüklerin konuşmalarını işitmişler ve babalarının Tepegöz ile savaşmaya gittiğini anlamışlar.

    Bunun üzerine üç kardeş, kendi bulutlarına binerek yola çıkmış. Semiha’nın bulutunun adı Sevinmiş, Melek’inkinin adı Gülizar, Tarık’ınkinin adı ise Bilgin’miş. Yolda, üç kardeş Ak Sakallı Dede’ye gitmek istemiş, ancak sadece Tarık gitmiş.

    Ak Sakallı Dede ona:

    “Rüzgâra git.” demiş.

    Biz gelelim hikâyenin Tepegöz tarafına…

    Tepegöz, annesi kötü bir cadı kraliçe olan tek gözlü bir devmiş, cadı kraliçe olanları duyunca kardeşlerin yolunu kesmeye çalışmış.

    Tarık, Dede’nin verdiği güçlü bir hayvanla seyahat etmiş. Yolda dev bir ejderhayla karşılaşmış ve onunla dövüşmüş. Çok iyi kılıç kullanan Tarık, ejderhayı yenmeyi başarmış. Fakat daha sonra yedi başlı ejderhayla karşılaşmış. Korkmasına rağmen onunla da dövüşmüş ve galip gelmiş.

    Bütün bu olanlardan sonra Cadı, Tarık’ı durdurmak için rüzgârın yönünü değiştirmiş. Tarık bunu anlamış ve cadının bulutların üstüne çıkamadığını fark etmiş. Bunun üzerine Tulpar adlı kanatlı atın yardımıyla bulutların üzerine çıkmış ve yoluna devam etmiş.

    Orada babasının ordusunun Tepegöz’le savaştığını görmüş. Tarık üzerine bindiği Tulparı ile birlikte babasına yardıma etmeye gitmiş. Omuz omuza kötülerle savaşmışlar. Bir türlü birbirlerine galip gelemiyorlarmış. Sonra bir bülbül sesi gelmiş kulaklarına ikisinin de içi huzur dolmuş, sesin geldiği yöne baktıklarında Zümrüdü Anka kuşunun üstünde kardeşlerini görmüş, bütün aile birlik olup Tepegöz ve annesini yenmişler. Yaptıkları kötülüklerin bedeli olarak onlara gereken cezayı vermişler.

    O günden sonra herkes çok mutlu olmuş. Gökten üç elma düşmüş:

    Birincisi okuyana, ikincisi dinleyene, üçüncüsü de ailesini sevenlere ve evinde görmek isteyenlere.


                             Yazan                                                         Seslendiren
                    Tarık Asaf Akgün                                              Demet Akgün
                            Destek 3                                                           Veli

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı