Üç Kilit

 



ÜÇ KİLİT

    Bir varmış, bir yokmuş... Aslında yakın zamanda, bizim köyün hemen yanında süper yaşlı ama aşırı bilgili bir dede varmış. Ona Bilge Nine diyorlardı, hem baba hem nine gibiydi yani. Onun çok acayip öğrencileri vardı.

    Bizim Emre, derslerde falan acayip hızlı. Bildiğin BİLSEM öğrencisi zaten. Bir formülü yazmaya başlamadan sonucu biliyor, tam bir üstün yetenekli kafa! Ama işte, biraz fazla mantıkçı.

    Sonra Derya vardı. Derya’nın gözleri görmüyor. Ama kanka, o kadar iyi duyuyor ve hissediyor ki! Bazen diyorum, 'Keşke benim de öyle süper gücüm olsa!' Dünyayı kalbiyle görüyor resmen.

    En son da Ali. Ali, biraz yavaş anlıyor, yani Öğrenme Güçlüğü var. Ama asla kötü niyetli değil, tam bir ponçik. Mesela, biz sinirlenirken o gülüyor. Çok iyi kalpli ve kimseyi kırmıyor.

    Bir gün, köyün en önemli şeyi olan Hayat Çeşmesi kurudu. Felaket! Bilge Nine geldi, "Ey gençler! Lanet, Köroğlu’nun Yurdu’ndaki Üç Sihirli Kilit'te saklı. Üçünüz birleşirseniz açarsınız," dedi. Bizi, uçan atımız Tulpar'ın sırtına bindirdi. (Tulpar, havalı bir at, ama sadece iyi insanları taşıyor.)

   Birinci Kilit (Mantık Kilidi): Köroğlu’nun yurduna geldik. İlk kilit, Emre’nin uzmanlık alanıydı: Çözülmez bir matematik şifresi. Emre hemen atıldı: "Kanka, bu bizim BİLSEM’de öğrendiğimiz dizilim! Hop, bitti gitti!" Gerçekten de, üstün zekasıyla hemen çözdü ve ilk kapıyı açtık.

    İkinci Kilit (Yalan Kiliti): Sonra aşırı karanlık bir yere girdik. Orada sürekli "Yanlış yoldasın!", "Emre bizi kandırıyor!" gibi fısıltılar duyuluyordu. Biz korkudan donduk. Ama Derya sakin kaldı.

   "Durun!" dedi Derya. "Bu sesler sahte. Benim gözlerim görmediği için, diğer insanlar gibi görüntülere ve seslere hemen inanmıyorum. Yalanları koklayabiliyorum! Gelin, benim bastonumun hissettiği toprak titreşimine güvenin!" Derya’nın hisleri, o an bizim en süper gücümüz oldu. Bizi o yalancı labirentten çıkardı.

    Üçüncü Kilit (Sevgi Kilidi): Sonunda, son kilit karşımızdaydı. Köroğlu'nun kendisi çıktı karşımıza, bildiğin koca bir heykel gibiydi! Dedi ki: "Kilidi açacak tek şey, Ailenizin Gözünde Sizin Kim Olduğunuz!"

    Emre hemen atladı, "Ben, ailemin gurur kaynağıyım, her şeyi çözen çocuğuyum!"

    Köroğlu gülümsedi, "Bu, senin başarın. Ben, seni koşulsuz seven kalbin sözünü istiyorum."

    Emre sustu. Sonra, bizim ponçik Ali yavaşça öne çıktı. Öğrenme Güçlüğü olan Ali’nin sesi titriyordu:

    "Ben... Ben dersleri geç anlıyorum. Ama annemle babam asla bana kızmadı. Annem hep, 'Ali'm, sen dünyanın en temiz kalplisisin, sen bizim huzurumuzsun,' der. Benim ailem, beni hiçbir başarıya bakmadan seviyor. Ben, ailemin gözünde, sadece sevilmesi gereken çocuğuyum."

    Ali’nin o saf ve dürüst sözleri, kilidi CAVAAART diye açtı!

   Sandıktan çıkan ışık, bizim Üçlü Ekip'i aydınlattı: Emre'nin Zekası, Derya'nın Sezgisi ve Ali'nin Kalbi. Işığı Hayat Çeşmesi'ne koyduk, su geri geldi!

    O gün anladık ki, Emre ne kadar zeki olursa olsun, Derya'nın kalbi ve Ali'nin saflığı olmadan o kilit açılmazdı.

    Farklı olmak, eksiğimiz değil, bizim süper gücümüzdü!


                                    Yazan                                                    Seslendiren
                            Hatice Zehra Gül                                           Tuğba Çapar
                                      BYF-2                                         Destek Grubu Öğretmeni

 

    

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gürgün'ün Yanlışı

  GÜRGÜN’ÜN YANLI Ş I      Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde… Develer tellal iken, pireler berber iken… Ben annemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Annem düştü beşikten, ben de kaçtım evden… Ve geldim buralara, size masal anlatmaya...      Güzel, upuzun ve sık ağaçları olan bir ormanda, “Gün” adında, heybetli ve adaletli bir kral varmış. Ormandaki hayvanlar, bu kralı çok severlermiş. Bu kralın birbirleriyle yaşıt, dört tane oğlu varmış. Bunlardan biri, babası her ne kadar uyarsa da dinlemeyen, kibirli ve kendini beğenmiş bir aslanmış. Bu sebepten de kardeşleriyle iyi anlaşamazmış. Adı da Gürgün’müş. Gürgün, kardeşlerine “benim sesim daha gür, benim yelelerim daha gür,” diye övünürmüş. Zaten adının yarısı, sesinin gürlüğünden geliyormuş.      Günlerden bir gün, Gürgün, göl kıyısına, oyun oynamak için kardeşlerinin yanına gidiyormuş. Yolda bir geyik görmüş ve kovalamaya başlamış. Geyiği kovalarken, farkınd...
Devamı

Aile Çivisi

AİLE ÇİVİSİ      Bir varmış iki yokmuş. Üç gelip aralarını bozmuş. Üç kardeşin ortancası olan Gün Han, göğün yedi kat üstüne çıkmış ve kardeşi Yıldız Han’ın yıldızlarla uğraştığını görmüş. Demiş ki: — Yıldız Han, ne yapıyorsun?      Yıldız Han, abisinin ona seslendiğini duyunca: — Yıldızları düzenliyorum ağabey, demiş. Gün Han: — Neden yıldızları düzenliyorsun? diye sormuş. Yıldız Han: — Görünüşlerini beğenmedim. Çok dağınıklar. Tek bir tarafa toplayıp düzenleyeceğim, demiş.      Gün Han ona şaşırmış ama onu rahat bırakmış.      Oradan ayrılıp diğer ağabeyi Ay Han’ın yanına gitmiş. Onun da göğün on altı kat üstünde ay ile uğraştığını görmüş. Ona ne yaptığını sormuş. Ay Han kardeşinin seslendiğini duyunca: — Ayın yerini değiştiriyorum. Böylece daha güzel gözükecek, demiş.      Gün Han ağabeyinin yaptığına şaşırmış ama ona bir şey demeden oradan ayrılmış.      Babasının yanına gelmiş ve başından geçe...
Devamı

Güçlü Bir Duvar

  GÜÇLÜ BİR DUVAR      Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken… Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçlarla çevrili, kuş seslerinin yankılandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanın kıyısında ailesiyle birlikte yaşayan Deniz adında meraklı, cesur ama bir o kadar da hassas bir çocuk yaşarmış.      Günlerden bir gün Deniz, ormanı daha yakından tanımak istemiş. Ailesine çok uzaklaşmayacağına söz vererek tek başına yürüyüşe çıkmış. Başlangıçta her şey çok güzelmiş; güneş yaprakların arasından süzülüyor, rüzgâr hafifçe dalları sallıyormuş. Ancak Deniz ormanın içine doğru ilerledikçe hava yavaş yavaş kararmaya başlamış. Sessizlik artmış, kuş sesleri kaybolmuş.      Deniz biraz tedirgin olmuş ama korkusunu belli etmemeye çalışmış. Tam geri dönmeyi düşünürken ağaçların arasından kocaman, siyah bir gölge belirmiş. Gölge yaklaştıkça bunun devasa, gri renkli bir ejderha olduğu anlaşılmış...
Devamı